WARUNKI ŚRODOWISKOWE

Przedszkolak w domu musi mieć jakiś własny kącik. Jeśli to jest możliwe, tzn jeśli warunki mieszkaniowe na to pozwalają, przeznaczamy dla niego pokoik, żeby miał warunki do zabawy, żeby nic nie zakłócało jego wypoczynku, gdy akurat jest na to pora (czy to w dzień, czy w nocy), żeby miało tam woje małe ,,gospodarstwo”, swoje „królestwo”. Gdy niemożliwe jest przeznaczenie dla dziecka oddzielnego pokoju, musimy mu wydzielić „kącik w pokoju wspólnym, ale niech on będzie jasny i przewiewny, żeby nie brakowało dziecku świeżego powietrza i światła.

Niezbędne sprzęty to łóżko lub niski, higieniczny tapczan, bez sprężyn z materacem niezbyt miękkim, lecz elastycznym. Należy zwrócić uwagę, aby był idealnie równy, bez wgniecionych nierówności. Spanie na płaskim materacu, z małym jaśkiem pod głową, zapobiega skrzywieniom kręgosłupa – wadom postawy tak często spotykanym już w wieku przedszkolnym.

Przed łóżkiem – mały dywanik dający przyjemne uczucie ciepła, gdy dziecko po przebudzeniu wyskoczy na podłogę bosymi nogami. Pożądany jest niski stoliczek nie powinien być okrągły, ponieważ przez ucisk na klatkę piersiową i zmuszanie do wysuwania barków i łokci do przodu powoduje wady postawy), krzesełko dobrane do wysokości dziecka, nie za niskie, by siedziało prosto, nie garbiąc się, a jednocześnie nie za wysokie, aby nogi nie zwisały w powietrzu, lecz były oparte na podłodze.

W miarę wzrastania dziecka wysokość krzesła można regulować albo przez podbijanie nóg gumowymi lub filcowymi korkami (które zapobiegają jednocześnie rysowaniu podłogi), albo przez podkładanie pod siedzenie poduszek ze sprężystej gąbki. Poduszki wkładamy do kietonowego kolorowego pokrowca, łatwego do prania. Stolik dziecięcy możemy pokryć barwną płytą laminatową albo nakrywamy folią plastykową, przypinając ją od spodu pinezkami, aby się nie przesuwała. Powierzchnie tego rodzaju są łatwe do utrzymania w czystości, niegroźne jest więc pobrudzenie farbami czy kredkami, z których dziecko w tym wieku korzysta.

Przedszkolak musi też mieć swoją szafkę, etażerkę lub skrzynię (są w handlu skrzynie-ławy) na zabawki, które sam chowa po skończonej zabawie. Lekkie, kolorowe firanki w oknie, łatwe do prania, które rozsuwamy, dając dużo światła w czasie zabawy, lub zaciągamy, aby dziecko łatwiej usnęło w czasie dziennego wypoczynku, to również niezbędny element ,,kącika” dziecięcego.

Oprócz kącika czy pokoju dziecięcego, przeznaczonego specjalnie dla przedszkolaka, niezbędne jest utrzymanie całego mieszkania w takim stanie i porządku, by dziecko mogło się po nim swobodnie poruszać. Pamiętajmy, że dzieci w wieku przedszkolnym jeszcze bardzo lubią bawić się na podłodze. Dbajmy więc o porządek i czystość posadzki czy dywanika, na którym
dziecko chętnie się bawi.

W łazience przygotowujemy odpowiednio nisko umieszczone wieszaki do ręczników, z których dziecko samo będzie korzystać, a więc jeden do buzi i rąk, drugi do nóg. Ręcznik kąpielowy wieszamy na normalnej wysokości, ponieważ przedszkolak samodzielnie jeszcze z niego korzystać nie będzie. Na półeczce na przybory toaletowe umieścimy szklankę i szczotkę do mycia zębów oraz grzebień i szczotkę do włosów. Możemy też zawiesić ją na oddzielnym haczyku, obok ręczników, w woreczku plastykowym, lub przeznaczyć oddzielną kieszonkę w łazienkowej macie-półeczce, płóciennej lub
plastykowej, mającej szereg kieszonek, z których każda należy do innego domownika i jest przeznaczona na jego przybory toaletowe. Wanna naturalnie jest już wspólna dla wszystkich członków rodziny (z -wyjątkiem niemowlęcia).

Pamiętamy tylko, że ma być myta dokładnie przed i po kąpieli. 3-latki korzystają już też ze wspólnej ubikacji, zamiast nocniczka mogą używać sedesu, pożądane jest jednak zaopatrzenie dziecka w dodatkową deskę, nakładaną specjalnie dla dziecka. Jest to wyposażenie niedrogie, a higieniczne i wygodne.