Przykłady zabaw dla dzieci 6-letnich

1. Co jest w tym kolorze?

Cel dydaktyczny: przypomnienie barw niektórych przedmiotów. Kształcenie wyobraźni.
Pomoce. kartoniki (mogą być kredki) w kolorach: czerwonym, zielonym, niebieskim, żółtym, pomarańczowym, brązowym, fioletowym, czarnym i białym, po 2 każdego koloru.
Przebieg zabawy: dorosły najpierw upewnia się, czy dzieci znają nazwy wszystkich wymienionych wyże j kolorów, a następnie rozdaje dzieciom kartoniki (kredki) po 2, 3. 4, w zależności od liczby uczestników. Drugi cały zestaw kolorowych kartoników ( kredek) zatrzymuje u siebie Następnie pokazuje jeden z tych kartoników i pyta – kto ma kartonik w takim samym kolorze. Dziecko musi
nazwać poprawnie kolor. Następnie dorosły pyta — powiedz, co jest w tym kolorze, który trzymam w ręku? Zapytany odpowiada, np : mak polny. Jeśli odpowie poprawnie otrzymuje oklaski. Jeśli nie wie – dorosły odpowiada za niego, ewentualnie naprowadza go na dobrą odpowiedź. 1 zabawa toczy się dale;. Przy powtórnym rozdaniu kartoników nic: wolno powtarzać nazw przedmiotów, które były już wymienione poprzednio.

2. Idź za śladem

Cel dydaktyczny: rozróżnianie śladów na śniegu
Pomoce: sanki, narty, rower dwukołowy, laska, 4 drobne zabawki w torebkach celofanowych (np. mis z plastyku, pałeczka ping-pongowa,  samochodzik, samolocik).
Przebieg zabawy: dorosły podczas nieobecności dzieci wyznacza na świeżym śniegu 4 trasy za pomocą płóz sanek, nart, kół roweru, śladów obuwia i laski Trasy wychodzą z tego samego punktu następnie rozchodzą się, krzyżują i znów rozchodzą się itd. Na końcu każdej trasy ukryta jest zabawka. Dzieciom pokazuje się przedmioty wzięte dla zaznaczania tras, a następnie czworo dzieci (może być dwójka i potem znów dwójka i na sygnał „startuj” idą po śladach wybranych z góry przez siebie. Dorosły śledzi, czy dziecko podąża właściwą drogą. Na końcu trasy dziecko znajduje ukrytą zabawkę. Wygrywa to, które pierwsze znalazło zabawkę. Zabawa ta może mieć różne warianty zależne od okoliczności (ślady małych i dużych stóp, ślady kijka od nart, wrotek, łyżew- itp.).

3. Chowanka-zgadywanka

Cel dydaktyczny: wdrażanie do zwięzłego opisywania przedmiotów i poprawnego określania ich położenia.
Pomoce: drobne zabawki
Przebieg zabawy: dorosły inicjuje zabawę chowając pod nieobecność dziecka jakąś drobną zabawkę. Gdy dziecko wraca do pokoju, dorosły określa, co schował i gdzie, nie wymieniając jednak konkretnej nazwy zabawki i jej kryjówki. Gdy dziecko odgadnie nazwę zabawki i odnajdzie ją – ono z kolei chowa jakąś zabawkę pod nieobecność dorosłego, a następnie musi określić ją i miejsce schowania.

4. Czy umiesz trafić do celu?

Cel dydaktyczny: utrwalanie składników zbiorów w zakresie od 1 do 6. Ćwiczenie w opanowaniu sprawności rzutów.
Pomoce: kapsle od butelek po soku, lemoniadzie itp. ewentualnie kasztany przekrojone na pół.
Przebieg zabawy: dorosły na boisku rysuje na jednej linii 2-3 kwadraty o boku 50 cm, w odległości od siebie o 2 m jeden od drugiego. Rysuje też linię startu na 2 m przed każdym kwadratem. Dwojgu – trojgu dzieciom daje do ręki tę samą liczbę (tj. od 1 do 6) kapsli czy kasztanów. Na dany znak każde dziecko stojące na starcie rzuca swe kapsle do kwadratu, przed którym sto. Następnie dorosły wraz z dziećmi sprawdza, ile kapsli trafiło do danego kwadratu, a ile padło obok niego. Wygrywa to dziecko, które trafiło największą liczbą kapsli do kwadratu.

5. Zgadnijcie, gdzie byliśmy?

Cel dydaktyczny: Pobudzenie wyobraźni. Utrwalenie nazw przedmiotów, które znajdują się w określonym środowisku.
Przebieg zabawy: dorosły przypomina dziecku znane mu miejsca takie, jak: poczta, sklep spożywczy, cukiernia, stacja kolejowa, las, lotnisko itd., a następnie przedmioty związane z tymi miejscami. Potem proponuje zabawę. Dorosły mówi, jakie przedmioty widział, dziecko odgaduje z tego – gdzie był. Następnie role się zmieniają.

6. Co należy do tej rodziny?

Cel dydaktyczny: porządkowanie i utrwalanie nazw zwierząt, roślin i przedmiotów, które należą do określonej grupy nadrzędnej.
Pomoce: piłka ręczna średniej wielkość
Przebieg zabawy: dorosły wymienia kilka określających pojęcie nadrzędne nazw, np. meble, owoce, warzywa, drzewa. Dzieci zaś wymieniają nazwy poszczególnych mebli, owoców itp. Po tym wstępie dorosły rzuca piłkę do dziecka mówiąc głośno nazwę, która zawiera pojęcie nadrzędne, dziecko zaś możliwie szybko wymienia szczegółowe nazwy rzeczy należących do tej rodziny. Gdy wymieni mylnie – daje fant.

7. Glosy lasu

Cel dydaktyczny: wszechstronne ćwiczenie mięśni narządów mowy.
Przebieg zabawy: dorosły przypomina dzieciom np. ich pobyt w lesie w jesienny, wietrzny dzień. Co tam słyszały? Jak wył duży wiatr? Wuuuuu… Jak szumiał mały wietrzyk? Sz-sz-sz, Jak biegła jaszczurka między liśćmi? Chr-sz, chr-sz… Jak piłował drwal? Zzz-zzz… Jak stukał dzięcioł? Stuk-stuk… itd. Następnie prosi, by kolejno każde dziecko naśladowało któryś z tych głosów, reszta zaś zgaduje, czyj to głos.

8. Dziwne zabawki

Cel dydaktyczny, przećwiczenie mięśni narządów mowy przy wymawianiu trudniejszych zestawień głosek, np. czu, szu, pach, wrr, rech, ter itp.
Pomoce: kilka zabawek, które wydają dźwięk, np. miś, żabka, lokomotywa, wóz strażacki, traktor, odrzutowiec.
Przebieg zabawy: bawimy się w sklep z zabawkami. Dorosły sprzedaje zabawki, dziecko kupuje; gdy dziecko wymieni tylko nazwę zabawki – sprzedający podaje mu zabawkę niewłaściwą. Dziecko musi zatem jeszcze dodatkowo określić, jaki wydaje ona dźwięk, np. samolot – wrrr, żaba – rech, rech, rech, miś – mr, mr, mr, lokomotywa – czu, szu, pach, traktor – ter, ter, ter itd.
Oczywiście wymienione tu zabawy można dalej w różny sposób zmieniać i wykorzystywać do nowych pomysłów tworzenia już samemu-podobnych. Jest sprawą jasną, że zabawy ćwiczące wymowę poprawną mogą być wykonywane jedynie pod kierunkiem dorosłych, którzy sami mówią poprawne.

Obok różnego rodzaju zabaw dydaktycznych mamy też szereg pomysłowych gier, loteryjek i składanek, osiągalnych już po prostu w sklepie, a które mają na celu tak samo pewną ogólną gimnastykę umysłu dziecka w wieku przedszkolnym.

Gry te, to przeważnie gry stolikowe, z pewnymi już prawidłami i przepisami, których należy ściśle przestrzegać. Wśród nich najpopularniejsze to gry kostkowe, przydatne raczej dopiero dla 5- i 6-latków, gdyż trzeba bawiąc się umieć swobodnie liczyć przynajmniej do sześciu. Bywają też kostki oznaczone różnymi barwami, a nie punktami. Te bardziej już mogą nadawać się dla dzieci młodszych, tj. czteroletnich, jeśli oczywiście prawidła gry nie są dla nich za trudne. Trzyletnich dzieci raczej jeszcze nie bawią tego rodzaju gry.

Oprócz gier mamy na rynku sporo różnych składanek, układanek i loteryjek, które prowokują dzieci do samodzielnego myślenia.