Przykłady zabaw dla dzieci 5-letnich

1. Zgadnij, co robię?

Cel dydaktyczny, rozpoznanie słuchem dźwięku przedmiotów oraz nazywanie wykonywanych nimi czynności.
Pomoce: do wyboru kilka zestawień dwóch lub trzech przedmiotów, np. bębenek i pałeczka, metalowa puszka i monety, karton i nożyczki, dwa klocki, cienki sztywny papier i bibułka, samochód i kluczyk do nakręcania itp. Zasłona.
Przebieg zabawy, dorosły za zasłoną wykonuje pewne czynności związane z ww. przedmiotami. Dzieci odgadują słuchem, co dorosły robi.

2. Para, nie para

Cel dydaktyczny: spostrzeganie nieznacznych różnic w wyglądzie. Utrwalanie pojęcia para.
Pomoce: po dwie pary przedmiotów parzystych, np. rękawiczki, pantofle, skarpety itp. różnią się od siebie wielkością lub kolorem (np. jedna para dużych pantofli, jedna – małych).
Przebieg zabawy, dwoje dzieci staje naprzeciw siebie. Dorosły jednemu i drugiemu wręcza 2 tego samego rodzaju przedmioty, ale nie od pary. Na hasło dorosłego: hop – dzieci odwracają się do siebie plecami i każde bierze do jednej i drugiej ręki po jednym wręczonym uprzednio przedmiocie. Na drugie hasło – hop – dzieci odwracają się do siebie przodem i wyciągają do siebie prawe ręce. Jeśli w obu prawych rękach znajdują się przedmioty od pary – dzieci wołają radośnie: do pary! udało się! Jeśli para się nie dobrała – powtarza się raz jeszcze całą zabawę. Podobnie postępuje się z innymi przedmiotami parzystymi.

3. Policz,, ile razy

Cel dydaktyczny, utrwalanie znajomości liczb w zakresie od 2 do 6.
Pomoce: 6 klocków sześciennych lub 6 guzików jednakowej wielkości, bębenek z pałeczką zasłona.
Przebieg zabawy, dorosły za zasłoną wraz z jednym dzieckiem kładzie przed nim kilka (od 2 do 6) klocków. Dziecko uderza pałeczką w bębenek tyle razy, ile jest klocków, a następnie poleca innym dzieciom wykonanie jakiegoś ruchu (np. zaklaskanie, tupnięcie, wykonanie ukłonu itp.) tyleż samo razy, po czym zabawa zaczyna się od nowa.

4. Pod którym pudełkiem?

Cel dydaktyczny: wdrażanie do rozumienia znaczenia nazw liczb porządkowych w zakresie od 2 do 6 oraz utrwalanie nazw tych liczb.
Pomoce: 12 pudełek lub puszek o jednakowym wyglądzie (np. po kawie Orient) oraz zabawki małego formatu, różnej treści.
Przebieg zabawy, dorosły ustawia na stole przed dzieckiem puszki po 6 w każdym z dwóch rzędów. Następnie rząd znajdujący się po lewej strome od dziecka nazywa pierwszym, po prawej – drugim. Dalej określa puszki w pierwszym i drugim rzędzie liczebnikami porządkowymi (puszka pierwsza, druga, trzecia itd.) w pierwszym lub w drugim rzędzie. Po tym wprowadzeniu dziecko wychodzi z pokoju, dorosły wkłada drobną zabawkę pod jedną z puszek, a następnie po powrocie dziecka do pokoju tłumaczy mu gdzie, tj. pod którą puszką, ukrył zabawkę. Dziecko powinno bez
pomyłki odnaleźć ukrytą zabawkę.

5. Wiemy, czego lalki potrzebują

Cel dydaktyczny, przypomnienie przydatności kilku grup przedmiotów związanych ze sobą funkcją, której służą.
Pomoce: 3 lalki, łopatka, wiaderko, foremki, talerzyk, kubeczek, łyżeczka, mydło, szczotka do paznokci, do zębów, ręcznik.
Przebieg zabawy: dorosły chowa zabawki po różnych kącikach, oprócz lalek. Lalki sadowi w szeregu przed dzieckiem i mówi, że jedna z nich szepnęła mu do ucha, że chciałaby się pobawić
w piaskownicy, ale nie ma odpowiednich zabawek. Dziecko idzie szukać zabawek. Gdy znajduje właściwe – przynosi lali. Druga lalka spodziewa się gościa. Trzecia pragnie się umyć. Dzieci ustawiają przed każdą z lalek odpowiedni zestaw zabawek

6. Polecenia

Cel dydaktyczny, pobudzanie pomysłowości w wyszukiwaniu różnych zadań do wykonania. Zaprawianie w układaniu zdań rozwiniętych i złożonych.
Pomoce: meble i przedmioty, które znajdują się w otoczeniu.
Przebieg zabawy, dorosły daje polecenie dziecku, np.: dojdź do drzwi posuwając się tyłem, albo – dojdź do szafy zatrzymując się po drodze dwa razy i robiąc obrót naokoło siebie itp. Po spełnieniu zadania role się zmieniają – dziecko wymyśla zadania do spełnienia przez dorosłego ewentualnie przez drugie dziecko.

7. Czym pojedziemy na wycieczkę?

Cel dydaktyczny: ćwiczenie narządów mowy przy powtarzaniu zgłosek – tu-tu, pach, pach, der, der, dzyń, dzyń. Utrwalanie nazw kilku pojazdów.
Pomoce: zasłona.
Przebieg zabawy: dorosły z dzieckiem umawiają się za zasłoną (za drzwiami), jakim pojazdem pojadą razem na wycieczkę. Reszta uczestników zabawy (np. drugie dziecko z drugą osobą dorosłą), siedząca przed zasłoną, ma odgadywać, a więc wymieniać z nazwy pojazdy na podstawie głosu, jaki wydają. I tak np. samolot – wrrr, wrrr, pociąg – pach, pach, tramwaj – dzyń, dzyń, wóz – der, der, samochód – tu, tu itp. Po prawidłowym wymienieniu nazwy pojazdu wszyscy uczestnicy rytmicznie naśladują jego głos. Następnie role się zamieniają, tj. drugie dziecko idzie z dorosłym za zasłonę
i zabawa zaczyna się od początku.

8. Ptasie radio

Cel dydaktyczny: Przećwiczenie mięśni narządów mowy za pomocą zgłosek pi, plo, kra, ćwir, kle, gro-chu, ku-ku.
Przebieg zabawy: dorosły czyta (recytuje) dzieciom wiersz Tuwima „Ptasie radio”. Następnie przypomina głosy poszczególnych ptaków występujących w wierszu:

słowik – plo – plo – plo – pi – pi – pi
wrona – kra – kra – kra
wróbel – ćwir-ćwir-ćwir
bocian – kle-kle-kle
kukułka – ku-ku, ku-ku, ku-ku
gołąb – gro-chu, gro-chu, gro-chu

Potem wywołuje nazwę jednego z tych ptaków prosząc, by zakoncertował. Koncertują dzieci pojedynczo lub zbiorowo. Dorosły ocenia ich koncert jako dobry lub słaby. W tym drugim przypadku namawia do wystąpienia powtórnego.