Przykłady zabaw dla dzieci 4-letnich

1. Trzy zabawy piramidkami (tzw. Piko)

Cel dydaktyczny: porównywanie przedmiotów w różnych wymiarach.
Pomoce: 2 piramidki, każda złożona z 9 krążków różnej wielkości.
Przebieg zabawy:
a. Krążki z jednej piramidki rozkłada się na stole. Krążki z drugiej – rozdaje się dzieciom, po 3 sztuki, różnej wielkości. Zadanie polega na dobieraniu przez dzieci właściwej pary, tj. krążków o identycznych rozmiarach,
b. Dorosły stawia przed dziećmi jedną piramidkę nie rozebraną. Z drugiej rozdaje dzieciom po 3 krążki różnej wielkości, a następnie prosi o ustawienie z nich podobnej piramidki do pierwszej – nie rozebranej. Kołeczek z podstawką wędruje zatem od dziecka do dziecka. Jeśli dane dziecko nie ma krążka o kolejnej wielkości – podstawka wędruje dale; Można rozpoczynać zabawę od największego krążka, ale można też i od najmniejszego. Wówczas oczywiście i model musi być w ten sposób ułożony,
c. Z dwóch kompletów piramidek wybiera się po 3 krążki – 2 największe, 2 najmniejsze i 2 średnie. Dzieci tworzą z nich pary. Dorosły wówczas zabiera po jednym z każdej pary i chowa je w różne miejsca pokoju. Następnie prosi, by jedno dziecko odnalazło najmniejszy krążek, inne – średni, inne – największy, biorąc ze sobą odpowiedniej wielkości krążek dla porównania.

Z czasem można zabawę utrudnić – nie dając dzieciom krążków wzorcowych. Wielkość danego krążka dziecko ma już zapamiętać wzrokiem 1 dopiero po znalezieniu odpowiedniego krążka – dziecko porównuje go z krążkiem wzorcowym, leżącym na stole.

2. Kto rozpozna niespodziankę?

Cel dydaktyczny, rozróżnianie dotykiem kształtów dwóch odmiennych zabawek.
Pomoce: 5 sztuk takiej samej zabawki, 1 – odmienna.
Przebieg zabawy: dorosły pokazuje dzieciom 5 jednakowych zabawek, a następnie chowa je do woreczków, czy np. rękawiczek – każdą oddzielnie. Do szóstego woreczka (rękawiczki) chowa, oczywiście tak, by dzieci tego nie widziały, zabawkę odmiennego kształtu. Kładzie wszystkie woreczki przed dziećmi i zapowiada, że
w jednym z nich jest niespodzianka. Dzieci mają dotykiem odgadnąć, co to za niespodzianka. Jeśli w zabawie bierze udział więcej niż jedno dziecko, umawiamy się, ze nazwę owej niespodzianki powie dorosłemu na ucho. Następnie sprawdzamy, czy trafnie odgadło nazwę odmiennej zabawki. Powtarzając zabawę należy oczywiście stale zmieniać skład zabawek.

3. Przyjęcie dla lalek

Cel dydaktyczny: utrwalenie właściwej liczby „3″ s tworzenie zbiorów przedmiotów na podstawie usłyszanej liczby, zmniejszanie zbioru przez odejmowanie jednego przedmiotu, wydzielanie trzech przedmiotów z większego zbioru.
Pomoce: lalka i miś, 4 pełne nakrycia śniadaniowe, 4 krzesełka lalek i stoliczek, kromki chleba, płyn w dzbanku.
Przebieg zabawy: dorosły zapowiada,że przyjdą dziś do nich goście, lalki i miś, trzeba zrobić dla nich przyjęcie. Dzieci to organizują. Gdy wszystko już gotowe okazuje się, że jedna lalka zachorowała i na przyjęcie nie przyjdzie. Trzeba zmniejszyć o jedną sztukę nakrycia i krzesła. Dorosły zadaje dzieciom pytania w rodzaju, ile wobec tego trzeba usunąć krzeseł, talerzy, kubków, łyżeczek itp, Po dobrym dopasowaniu nakryć do liczby gości dzieci częstują lalkę i misia przygotowanym śniadaniem.

4. Słuchamy bębenka

Cel dydaktyczny, utrwalanie znajomości liczb w zakresie od 1 do 3 przez odtwarzanie liczby słyszanych dźwięków za pomocą zbioru klocków.
Pomoce: bębenek i pałeczka oraz klocki sześcienne.
Przebieg zabawy: dorosły uderza pałeczką w bębenek od 1 do 3 razy. Dzieci za każdym razem mówią, ile uderzeń słyszały (liczą po cichu a następnie tyleż klocków kładą przed sobą, wyjmując je z całego zbioru. Uwaga Dorosły uderza w bębenek tak, by dzieci nie widziały wykonywanej czynności.

5. Warzywa do garnka

Cel dydaktyczny, rozpoznawanie dotykiem kształtu kilku warzyw.
Pomoce: oczyszczone warzywa – buraki z korzonkami, marchew, fasola w strączkach, ziemniaki, opaska na oczy. Duży garnek.
Przebieg zabawy: dorosły pokazuje dzieciom wszystkie ww. warzywa i proponuje ugotować z nich zupę jarzynową. Prosi jednak, by tym razem dzieci (kolejno) podawały mu odpowiednie warzywa rozpoznając je nie za pomocą wzroku, a dotyku.

6. Dobieramy liście

Cel dydaktyczny, rozpoznawanie liści 3 różnych drzew.
Pomoce: około 12 sztuk liści każdego rodzaju (np. kasztan, dąb, klon) opadłych z drzew.
Przebieg zabawy: dorosły miesza je wszystkie, a następnie prosi, by dzieci ułożyły na oddzielnej kupce każdy rodzaj.

7. Pociągi jadą – pociągi stają

Cel dydaktyczny, ćwiczenie narządów mowy przez powtarzanie zgłosek – fiu, szcz-szcz, pach-pach.
Pomoce: chorągiewka pomarańczowa, czapka zawiadowcy i dróżnika, patyk do nakreślania mostu na boisku, łub kreda, jeśli zabawa odbywa się w domu.
Przebieg zabawy, dorosły wyjaśnia, że podniesienie w górę chorągiewki oznacza, że pociąg ma ruszyć z miejsca, wykonywanie ruchu okrężnego chorągiewką oznacza, że pociąg ma się zatrzymać. Dzieci tworzą pociąg. Dorosły jest zawiadowcą. Pociąg stojąc na stacji zrazu pracuje w miejscu mówiąc: pach, pach… Gdy zawiadowca podniesie chorągiewkę, rusza z miejsca nadal pracując – pach, pach. Gdy dojeżdża do mostu narysowanego kredą lub patykiem na ziemi – zwalnia gwiżdżąc przeciąg, fiu, fiu… Gdy zawiadowca wykonuje ruch okrężny chorągiewką – staje i spuszcza parę
wołając – szcz, szcz…

Uwaga! zawiadowcą może być też i dziecko po pewnym czasie.

8. Miś – Uszatek w sklepie z zabawkami

Cel dydaktyczny: ćwiczenie mięśni narządów mowy na zgłoskach mru, kie, wrr, fik-mik.
Pomoce: zabawki: miś, pajacyk, zajączek, samolot.
Przebieg zabawy: przed zabawą dorosły wyznacza każdemu dziecku rolę wręczając jedną z tych zabawek. Następnie każde z nich ćwiczy odpowiednie ruchy i głosy, stosownie do roli. Wszystkie
zabawki są „nakręcane , a więc wszystkie mogą być w ruchu. Gdy wchodzi Miś – Uszatek do sklepu, sprzedawca – dorosły – pyta go, czego sobie życzy. Miś prosi o jakąkolwiek, byle bardzo dobrą zabawkę. Wówczas dorosły wprowadza wszystkie zabawki w ruch – dziecko z pajacykiem w ręku skacze i woła fik-mik, dziecko samolotem fruwa warcząc wrrr, dziecko z zajączkiem skacze na czterech łapkach wołając kic-kic. Miś wybiera zabawkę, która mu się najbardziej podoba. Po symbolicznym zapłaceniu sprzedającemu za wybraną zabawkę Miś z „zabawką ‚ wymieniają swe role i zabawa może toczyć się od nowa.