Prawidłowa postawa

Troska o poprawną, prawidłową postawę dziecka jest zadaniem niezwykle ważnym.

Postawa zmienia się z wiekiem. W okresie embrionalnym płód ułożony jest w maksymalnym zgięciu grzbietowym. Skulony początkowo noworodek powoli wyprostowuje to zgięcie. W pozycji leżącej łukowate wygięcie rozgina się pod wpływem ciężaru głowy i kończyn dolnych. Stopniowe wzmacnianie mięśni grzbietu powoduje najpierw unoszenie się główki niemowlęcia, a następnie siadanie.

Pod koniec pierwszego roku życia, dzięki dalszemu wzmacnianiu się mięśni, zwłaszcza pośladkowych – dziecko zaczyna chodzić. Mięśnie powłok brzucha są jednak jeszcze w tym okresie słabe, stąd duży brzuch dziecka, na który od wewnątrz napierają organy wewnętrzne. Duży brzuszek powoduje wyrobienie się z czasem w kręgosłupie wygięcia do przodu w odcinku lędźwiowym. Towarzyszy mu pochylenie się do przodu miednicy. Dla wyrównania wychylenia się kręgosłupa do przodu w odcinku szyjnym i lędźwiowym (lordoza szyjna i lędźwiowa) – tworzy się niewielkie wychylenie kręgosłupa do tyłu w odcinku piersiowym (kifoza piersiowa). Mamy więc już u małego dziecka zaznaczone podstawowe krzywizny kręgosłupa.

Przeciętną postawę dziecka charakteryzuje więc: wypukły, „duży” brzuch, w kręgosłupie wyraźnie zaznaczone wygięcie lędźwiowe.